Afgelopen zaterdagavond zat ik samen met mijn ouders en vriend te genieten in een super knusse en romantische stadstuin. Kleine, sjiek gedekte tafeltjes, overal kaarsjes, het geroezemoes van verschillende gezelschappen en af en toe een opgewekt lachsalvo vanaf 1 van de andere tafels. Naast ons zit een groep vriendinnen, schuin tegenover ons heeft een stel collega’s zich gesetteld en in het hoekje op links zit een kersvers bruidspaar dicht naar elkaar toe gebogen na te genieten van waarschijnlijk een hele mooie liefdevolle dag. 

Een perfect en volmaakt einde van een warme, zonnige, nazomerdag. Een dag waarin we hebben genoten van elkaar, lol hebben gemaakt en de tijd aan onszelf hadden.  

Gedoucht, opgedoft en rosig van de dag betreden we opgewonden de prachtige tuin. De rust, romantiek en ontspanning valt als een deken over ons heen. Met een mix van tevredenheid en verademing laten we ons naar ons tafeltje in het midden van de tuin en half onder de boom vol lampionnen leiden. Dit belooft een mooie avond.  

Vol nieuwsgierigheid bekijken we op ons gemak de bijzondere en verrassende kaart. En dan tussen de ‘weet jij het al?’ en ‘wat neem jij’ belandt er opeens een spetter op de menukaart. En nog 1 en nog 1. We kijken elkaar aan, maar vervolgen onze blik op de verschillende gerechten. Tot de spetters elkaar sneller beginnen af te wisselen en ook in steeds dikkere druppels lijken te veranderen.   

Langzaam ontstaat er geroezemoes. Mensen beginnen om zich heen te kijken. Een beetje onzeker te giechelen. Maar inmiddels toch ook wel af en toe ongerust omhoog te gluren. Ook bij het personeel ontstaat beweging. Bijna ongemerkt, maar toch op hoog tempo zie ik één van de dames van de bediening naar binnen snellen. Binnen no time verschijnt zij weer in de deuropening, gevolgd door de eigenaar van de zaak. Zonder aarzelen vliegt hij, met snelle tred maar toch bijna geruisloos, tussen de tafeltjes door. Naast de open keuken blijkt ineens een deur open te kunnen naar een, zo lijkt het, verstopte extra ruimte. In een handomdraai  en als vanzelf komt er  een uitschuifbare trap uit het gat tevoorschijn en met 4 grote treden staat de gastheer van het restaurant op het dak. Geroutineerd schuift hij de verschillende panelen over de restauranttuin heen. Onder toeziend oog van een tuin vol verwachtingsvolle gasten. Een ademloze stilte is over de tuin gevallen. De restauranthouder laat zich niet van de wijs brengen en klikt de panelen één voor één over elkaar. Tot er geen kiertje meer over is en de laatste druppels worden tegengehouden door het haast onzichtbare dak. Net voor het moment dat de hemel lost barst en een hevige regenbui ter aarde stort. Rukwinden razen over de daken en takken slaan tegen de ruiten. Maar beneden in onze tuin is de serene rust hersteld en lijkt er buiten niets aan de hand te zijn.  

De eigenaar van het restaurant klimt langzaam en gecontroleerd naar beneden en schuift met een opgeluchte glimlach zijn lader in. Gasten kijken elkaar links en rechts aan. En voorzichtig begint er iemand te klappen. Gegrinnik ontstaat, ingehouden adems worden voorzichtig uitgeblazen en al gauw barst het uitgelaten terras in applaus uit. Nog even kijkt iedereen elkaar aan, gooit er een verbroederende opmerking uit en dan, in een tijdsbestek van nog geen 5 minuten, vervolgt eenieder zijn zitting. Het geroezemoes herstelt en het geklink van bestek zet voort. Nagenietend van de zomerse dag in onze zomerse jurken, korte broeken en fijne sandaaltjes. 

Terwijl het buiten met weer en wind door raast, hebben wij hebben de wereld nog even gelaten voor wat ie was en genoten van de volmaakte avond. Een avond gevuld met service, goed gezelschap, verrukkelijk eten, goede wijn en fijne gesprekken. Het waait nog vaak genoeg.  

En dat, dat is voor mij een paar dagen later een fijne eye-opener. Een eye-opener in vele opzichten. Vaak genoeg zet de wind op, wordt een goede dag of een goed humeur verstoord door een onverwachtse invloed van buitenaf. Een kritische noot, een klant die afzegt of een afspraak die niet doorgaat. En vaak mag je hiervan leren of er een les uit trekken. Maar soms, soms is het ook gewoon eens even heerlijk om die glazen panelen boven je hoofd te schuiven, de invloeden van buitenaf gewoon eens buiten te sluiten en te genieten van jouw eigen energie, fijne setting, successen, kansen en vooruitzichten. Want ook dat is belangrijk. Het waait en regent nog vaak genoeg. Dus laten we nu vooral nog maar eens even goed genieten van de (spreekwoordelijke) nazomer. Proost! Het leven is goed en kritiek kan altijd nog!  

Oh en mocht je dus ooit nog een fijne plek zoeken in de buurt van Nijmegen om zo’n onbezorgde avond vol lekker eten, drinken en goede service te beleven, neem dan zeker een kijkje bij Flores aan de Kelfkensbos 43. Ontspanning gegarandeerd. Beste tafelgenoten, medegasten en vooral adequate bediening met gastheer: bedankt voor de heerlijke avond! Mocht er nog eens slecht weer voorspeld worden, dan klop ik zeker bij jullie betoverende tuin aan.  

Wat zou jij weleens willen laten waaien? Laat hieronder een reactie achter en inspireer!